Şamar

/tozu dumana katıp gittin
ne bir mendil salladın
ne veda ettin/


aşk;
başlarken iksir
biterken zehir
ne yazık ki çetelesini tutmuyor,
hangimizdik cevahir


şimdi çek çıkar kolaysa
ömrüme savurduğun şarapneli
fakat unutma
en masum günahların bile
bir gün ödenir bedeli


hani kesseler oluk oluk “ben” akıtırdı ya şah damarın;
şimdi beni görme
sazsız çalıyor mızrabım
şimdi sakın gelme
seni de yutar girdabım
düşün ki
kaç ayrılığa bedeldi şamarın


bundan böyle
bir pazar tezgahında görsen de beni
geç git yanımdan
ucuza satılsam da alıcım olma
gözlerin iftira
gözlerin zifir bana


şimdi as sözlerini muson rüzgarlarına
avut yine ruhunu
kırık dökük coğrafyalarda
sus,
konuşma!
sözlerin ustura
sözlerin
küfür bana


Şafak Yolcu