Giderken

ziyan renkler üşüştü günlerime
yıkıldı “sen gülüşü” astığım duvarlar
dönüşsüz kuşlara yükledim
tüm yenilgilerimi


giderken
iki figan seç göğsümden
kendime yabancı bir kimlikteyim


yalanmış sebatı kardelenin
yalanmış yer değiştirmeyen dağlar
bin yaşam adasak da
ıslah olmazmış
kekeme mutluluklar


giderken
iki fidan seç dünlerden
bahara erişmeyen mevsimlerdeyim


bir dağ göçercesine içimden
tecrit sızılar çekiyorum genzime
pencere kenarı hüznü
martısız gökyüzüdür artık aşk


giderken
düş beni ömründen
babamı indirdiğim derinlikteyim


Şafak Yolcu